• Video: ideas on gentrification, inclusion and the citizen-artist in the cities of Antwerp and Rotterdam

    Rotterdam poet Wessel Klootwijk at the international conference in Antwerp on the power of art and creatives in city communities. Foto: Quinda Verheul

    Video: ideas on gentrification, inclusion and the citizen-artist in the cities of Antwerp and Rotterdam

    7 februari 2019
    Belgium and the Netherlands joined forces in 2018 for a field research into the possible contributions that arts & culture can make to city communities.
    By Lisa Grob


    The research team consisted of DutchCulture (Amsterdam), deBuren (Brussels) and 'city developers' Floor Ziegler (Stadsmakerscentrum, Amsterdam) and Reinhard Deman (Flanders). During the summer they went to Antwerp and Rotterdam, visiting neighbourhoods that are undergoing gentrification and investigating differences and similarities between the two cities across the Dutch-Flemish border. 
    The team brought together artists, citizens, cultural institutions and policy makers to discuss the societal function of the arts, and the impact and value arts & culture can have on creating a liveable city.
    Watch the video below to find out the views, visions and ideas on gentrification, inclusion and the citizen-artist we gathered during the research days. 


    Video of De Tussenruimte, ideas on gentrification, inclusion and the citizen-artist in the cities of Antwerp and Rotterdam
    Cultureel Verdrag Vlaanderen-Nederland (CVN)
  • International cultural professionals working in the Netherlands: share your experience

    Vincent van Gogh. Painter on the Road to Tarascon. Reproduction. Wikimedia Commons.

    International cultural professionals working in the Netherlands: share your experience

    4 februari 2019
    Are you an international artist working in the Netherlands? Please fill in our survey and share your experiences in living and working here.

    As an artist or cultural professional working in the Netherlands, did you encounter difficulties such as finding adequate housing and work opportunities or applying for a residence permit? DutchCulture, together with Gemeente Amsterdam, are conducting a research in order to get a clear picture of the barriers and obstacles faced by international artists and cultural professionals in the Netherlands.

    In order to get a better impression of the current barriers experienced by international artists and cultural professionals working in the Netherlands, the City of Amsterdam and DutchCulture, centre for international cultural cooperation, have decided to conduct a research among  the international artistic community. With this survey we hope to identify the most common and problematic barriers experienced by international artists and creatives in The Netherlands.

    The results of this survey are intended to spark a conversation between peers (artists and creatives), stakeholders (cultural organisations, expat centres, universities and artist residencies) and policy makers (both national and local governments and funding bodies) to formulate possible actions to relieve the barriers experienced by international artists artists and cultural professionals.

    You can contribute by kindly filling in the survey through the link below:


  • Trend: The growing volume of cultural exchange between the Netherlands and Egypt

    Tom Jaspers, Dutch Master student theatre music direction, and his Egyptian colleagues working on a performance

    Trend: The growing volume of cultural exchange between the Netherlands and Egypt

    4 februari 2019
    In 2018, the amount of Dutch cultural activities in Egypt increased sharply. How come? And who are the artists that travelled to a country unknown to them?
    By Wladimir Riphagen


    Amsterdam-based Cascoland connected with a partner in Egypt last October by giving a workshop at Mahatat, an organization specialized in artistic interventions in public spaces. Cascoland is a network of artists that aims to contribute to a more sustainable society through small-scale interventions and innovations. Among other things, they developed the Gascoland BreadDigester: an oven fuelled by biogas made of wasted bread meant for neighbourhood cooking. In Egypt, they challenged Mahatat’s artists to perform on the streets of Cairo, a form of cultural expression that usually takes place behind closed doors.

    The invitation
    This particular connection did not come out of nowhere. Mahatat founder Heba el Sheikh visited the Netherlands in the theme of a visitors programme produced by DutchCulture. Among other places, she visited Cascoland and noticed similarities with her own way of working in Egypt. She proceeded to invite the Amsterdammers to come and pay a visit to Cairo. Mahatat’s project involving the workshop was realized with the financial aid of the Dutch embassy in Egypt and it allowed for a Dutch professional to be invited.  

    Positive boost
    The opportunity for Egyptian artists to access knowledge and networks in the Netherlands and to be able to invite a newly made connection provide a definite benefit. Funding opportunities such as these are a direct result of the Dutch international cultural policy, in which Egypt is a focal country. The policy seems to bear its fruits, as ever more collaborations between Dutch and Egyptian artistic professionals are made these days. An obvious boost to the creative sectors of both countries: Dutch artists gain valuable experience abroad and share insights with peers from different cultures, while at the same time, the programmes contribute to the vitality of the Egyptian cultural sector.  

    The aftermath of the visit illustrates the positive reception of the project. For Cascoland, it kick-started the development of new plans. While in Egypt, they connected with the organisation Megawra, who also employ innovative and social methods to tackle issues in public space. For example, Megawra once creatively used a surplus in the body of groundwater to create a small park. “When we were checking out what kind of work they did, we saw so many similarities with what we do that we thought to ourselves: we’ve got to act on this somehow,” says Judith Leijdekkers of Cascoland. She is currently working hard to develop the plans to go back to Cairo next year for a joint project. “We want to spend at least three weeks there and stay somewhere in the middle city. That’s what’s necessary to get an impression of what we can achieve together.”

    In September last year, the Egyptian dramatist Beshoy Adel came to visit the Netherlands in search of a partner to team up with. The Dutch embassy in Cairo funded his project, a set of five theatre plays in Upper Egypt. During his visit to the Netherlands, Beshoy made acquaintance with Master student theatre music direction Tom Jaspers, who was keen to come to Egypt. Adel decided to invite him and within two months, Tom found himself on a plane to Cairo. “Initially I was slightly worried about safety issues, as I read that there had been a violent attack in Minya, the place I was travelling to,” says Jaspers. Fortunately, his worries were not warranted. He was picked-up from Cairo to Minya by Beshoy personally and upon arrival enjoyed the comfort of the presence of a large group of actors, directors and writers. It was a familiar and comfortable artistic atmosphere he found himself in.

    Still, Jaspers had to get accustomed to working in a different way to what he would normally do. “I’m used to judge acting by the way the text is spoken. I don’t speak any Arabic, so that didn’t quite do the trick,” Jaspers explains. He decided to take a different approach. “I started focusing on the staging and the decor, so as to make it capture the imagination. That way I could make sense of the play just by observing and watching closely what was happening in each scene, without actually understanding any of the words.” In turn, the Egyptian actors and participants were quite new to this focus on staging. There were some raised eyebrows upon Jaspers’ suggestion to replace a traditional staging combination of a small painting, a window and a table with an enormous pile of chairs, but in the end the show went on.

    Learning from each other
    The examples described above illustrate that the stimulation of new connections between Dutch and Egyptian artists is an important factor behind the overall increase in cultural activity. Often it does not remain limited to a single activity or project. Just like the artists over at Cascoland, Tom Jaspers aims to return: “Working with youths who are excited about you for just being there is such a source of energy.” That didn’t mean that anything that Jaspers proposed would go down easily with those same youths. When he suggested a minor change in the direction of a classic Egyptian play, it was laughed off: “We’ve seen this so many times before!” It again shows the value of cultural cooperation, in which both parties are open to take lessons from each other. 

    The Egyptian way of working can be quite different from ours. To Cascoland, it was previously unclear what exactly was expected of them once in Egypt. Leijdekkers: “We had no idea how many participants there would be, what the plan was, and what we were allowed to do or not.” Not a massive problem, as it suits their own way of working in some regards. Jaspers, who is equally enthusiastic about prolonging his project, initially had no idea what to expect either. Even if the task was clear – giving the final direction to five different theatre performances – the things he ended up doing still turned out to be a surprise. The lack of a premeditated plan is typical for the way of working in Egypt, but it does have a positive effect as it leaves room for flexibility and creativity.

  • Zilveren Camera award for photo series 'Sinking Cities, Jakarta'

    One of the photos of the awarded series 'Sinking Cities, Jakarta' (Zilveren Camera 2018). Copyright: Cynthia Boll

    Zilveren Camera award for photo series 'Sinking Cities, Jakarta'

    31 januari 2019
    Photographer Cynthia Boll wins the Zilveren Camera award for her series 'Sinking Cities, Jakarta', a follow up of the project 'The People Behind The Seawall'
    By Lonneke Bär


    Dutch photographer Cynthia Boll has won the Dutch photography award Zilveren Camera 2018 in the category Documentary International for her photo series Sinking Cities, Jakarta. The series is a direct result of her photo project The People Behind The Seawall, that DutchCulture helped produce.

    If precautions are not taken, one-third of Jakarta will be flooded in approximately 25 years’ time. On average the Indonesian capital is sinking by some 7.5 centimetres per year, while sea levels continue to rise and precipitation continues to increase. Over 20 million people are living in a city at risk. The People Behind the Seawall was Boll’s project to record the sinking city. DutchCulture supported it by means of the Shared Cultural Heritage Matching Fund and the winning photo series is a direct result of this project.

    The award ceremony for the Zilveren Camera will take place on 1 februari 2019. Sinking Cities, Jakarta is also nominated for the audience award.  

    Image: Cynthia Boll

  • Constant Dullaart: “Ons geloof in cijfers is groter dan we denken”

    Constant Dullaart: “Ons geloof in cijfers is groter dan we denken”

    28 januari 2019
    Wat zijn de ethische en artistieke implicaties van nieuwe media? Een essay van Constant Dullaart tijdens de presentatie van de nieuwe site van DutchCulture.
    Door Constant Dullaart


    Als kunstenaar ben ik veel bezig met de ethische maar ook artistieke implicaties van nieuwe communicatiemedia.Ons leven is ongelofelijk veel makkelijker geworden door internet en de smartphone. De strijd tussen de grote technologiebedrijven om nieuwe, handige functies aan ons leven toe te voegen woekert voort. Als ik aan mijn vader, die in 1994 overleden is, zou kunnen uitleggen wat ik allemaal met het apparaatje in mijn broekzak kan bewerkstelligen, zou hij me niet geloven.

    Maar aan al die handige tijdbesparende of sociale functies kleven ook nadelen. Zo heeft het nieuws bol gestaan van privacyschandalen rond Facebook en het beïnvloeden van democratische verkiezingen, terwijl we nog bezig waren de implicaties van de door Edward Snowden vrijgegeven informatie te begrijpen. In tijden waarin er meer naar een scherm wordt gekeken dan uit het raam, laat staan naar een schilderij, denk ik persoonlijk dat dit nieuwe medialandschap het meest interessante landschap is voor een kunstenaar. En het mooie van dit nieuwe landschap is dat het ook nog eens nieuwe materialen biedt om kunstwerken mee te maken. Niet alleen websites, interactieve installaties of sensoren die lichtjes laten knipperen, maar zelfs je publiek kun je tegenwoordig kopen en vormgeven.

    Zo ben ik in 2014 begonnen met een onderzoek naar het kopen van Instagramvolgers. Instagram is natuurlijk hét platform om foto’s te delen, waar de hoeveelheid likes van je foto erg belangrijk is. Zo belangrijk dat je likes kunt kopen, nep-likes dus, en zelfs nepvolgers. Allereerst kocht ik wat volgers en likes voor mezelf. Het ergste was, dat ik werkelijk dacht dat ik een beter persoon was geworden, omdat ik ­als je alleen naar mijn Instagramprofiel keek - populairder leek. De kwantificatie van mijn sociale kapitaal, dus hoeveel mensen geïnteresseerd zijn in wat je te zeggen of te tonen hebt, is zeer prominent te zien op een social-mediaprofiel. Het leek daarom alsof meer mensen mijn informatie belangrijk vonden. Alsof het relevanter was wat ik te zeggen had. Het toppunt van kapitalisme: niet alleen kun je nieuwe schoenen kopen, maar ook een grote vriendenkring. 

    Toen begreep ik dat veel van deze social-mediabedrijven inspelen op onze menselijke angst irrelevant gevonden te worden. Alleen te zijn. Om jaloers te worden op anderen met meer sociaal kapitaal, sociale competitie dus. Maar erger nog, de kwantificatie van het sociale kapitaal wordt vaak gebruikt om aan te tonen hoe relevant kunstenaars zijn, net als kunstinstellingen, musea of zelfs politieke partijen en bewindvoerders. Hoeveel bezoekers, likes, follows, interactie zijn er? Is het wel subsidiewaardig? Heeft een kunstinitiatief het sociale kapitaal om naast de subsidie ook een crowdfundingcampagne succesvol af te ronden? Zijn er genoeg likes en follows, genoeg meetbare relevantie? Deze commerciële marktmaatstaven zijn natuurlijk niet altijd gelijk aan de andere criteria waarmee je over de kwaliteit van kunst en cultuur, of het belang ervan kunt spreken. Daarnaast zijn deze data zeer fraudegevoelig. Als u zich de museumjaarkaartfraude uit het jaar 2000 kunt herinneren, waar ‘kinderlijk eenvoudig’ museumjaarkaarten door medewerkers van instellingen door de kaartlezer werden gehaald, kunt u zich ook wel voorstellen hoe gemakkelijk online bezoekersaantallen te fingeren zijn. 

    Zo wilde ik de verwarring tussen kwaliteit in de kunstwereld en de kwantificatie van sociaal kapitaal onderzoeken door een performance te doen op Instagram zelf. Voor Jeu de Paume, het fotografiemuseum in Parijs, heb ik 2,5 miljoen Instagramvolgers gekocht. Deze heb ik verdeeld over dertig accounts in de kunstwereld die zich erg bezighielden met het verkrijgen van publieksvalidatie op sociale media. Zo heb ik onder andere Ai Weiwei, Simon de Pury, Jef Koons, Hans-Ulrich Obrist en vele anderen enkele tienduizenden nepvolgers gegeven. Het doel van deze actie was dat al deze accounts gelijkwaardig aan elkaar zouden zijn. Ze hadden aan het eind elk 100.000 volgers (100k) en waren op Instagram korte tijd gelijk aan elkaar, niet meer in sociale competitie. Na deze online performance werd ik, omdat ik in het begeleidende essay genoemd had dat ik social media socialistisch wilde maken, ook wel de Lenin van Instagram genoemd.

    Kort hierna werd ik gebeld door een freelance journalist van de New York Times. Zij bleek alleen geïnteresseerd of ik ook werken had verkocht via Instagram en of mijn verkoopcijfers waren gegroeid door het gebruik ervan. Nadat ik had uitgelegd wat de bedoeling was van mijn werk, stuurde ik haar de documentatie van alle accounts waar ik nepvolgers voor had gekocht, zodat de manipulatie duidelijk werd. Het uiteindelijke artikel bleek alleen geschreven te zijn ter promotie van Instagram met een opsomming van commerciële succesverhalen in de kunstwereld. Helaas werden ook de Instagramaccounts van onder meer Ai Weiwei en Simon de Pury besproken, inclusief het aantal volgers, om te laten zien hoe belangrijk zij op Instagram zijn. Aantallen die ik dus had gemanipuleerd door tienduizenden volgers te kopen.

    Kortom, ons geloof en vertrouwen in cijfers is groter dan we denken - zelfs voor een krant als de New York Times - ook al weten we dat ze vals zijn. Het interpreteren van data blijft een lastige zaak, zo bleek ook al eerder uit een aantal faux pas van grote techbedrijven. Het automatisch verzamelen en interpreteren van grote hoeveelheden data, ook wel big data genoemd, is inmiddels het speelveld van een zich rap ontwikkelend veld in de informatica. Het zogenaamde machine learning, waarin een computer leert van de patronen in de data.
    Maar dit kan voor grote problemen zorgen, waarbij verkeerde conclusies kunnen worden getrokken. De blink detection of oogknipperdetectie op Nikon camera’s, een functie waarbij de camera automatisch detecteert wanneer je je ogen dicht hebt, werkte in 2009 al niet goed omdat het voornamelijk op foto’s van witte Kaukasische mensen was gebaseerd. Mensen met een Aziatisch uiterlijk werden vervolgens gecategoriseerd alsof ze op elke foto de ogen dicht hadden. Maar ook Google trainde haar machine learning algoritmes op populaire foto’s, die alleen witte mensen bleken te herkennen als de categorie ‘mensen’, en mensen met een donkerdere huidskleur alleen herkende als een andere categorie, die van een dier met een menselijk gezicht, namelijk de gorilla…

    Dit is slechts een kleine selectie van faux pas die het grote nieuws gehaald hebben, maar ze vormen een enorm probleem voor bedrijven die een bepaalde illusie van objectiviteit willen projecteren. Google lijkt het probleem te hebben opgelost door geen gorilla’s of chimpansees meer te categoriseren in de image search. Een noodoplossing die al jaren in stand wordt gehouden. In de discussies over de vooroordelen of voorkeuren van deze datasets, in het Engels ook wel de data bias genoemd, wordt regelmatig aangekaart dat oude culturele patronen die zich al in de data bevinden moeilijk te bestrijden zijn. Deze biases kunnen namelijk gebaseerd zijn op wie de foto’s heeft gemaakt. Was dat een man of een vrouw, jong of oud, wat voor besef van rijkdom of cultuur had deze persoon, of van diversiteit? Wie heeft de informatie gecategoriseerd, gelabeld, toegankelijk gemaakt? Is een beeld gekenmerkt als mooi, fijn, rustig of lelijk? Binnen de technologie wordt vaak de oplossing gekozen om de computers wat harder te laten werken, of beter te instrueren met regels om te voorkomen dat ongewenste uitkomsten naar voren komen.

    Maar het blijft natuurlijk altijd de vraag hoe de data aangeleverd zijn. Zo zou de nieuwe website en database van DutchCulture bijvoorbeeld kunnen dienen om voorkeuren binnen het Nederlandse beleid aan de kaak te stellen. Hebben vrouwelijke kunstenaars na het krijgen van een kind nog wel gelijke kansen op tentoonstellingen in het buitenland? Of worden de diversiteit doelstellingen van de Nederlandse fondsen wel gehaald, en hoe zou dit beter kunnen? Dit zou overigens wel betekenen dat de informatie die nodig is om dit soort conclusies te kunnen trekken ook de database in zou moeten. En wanneer zaken als ras, sekse en andere gevoelige informatie verzameld worden, is de integriteit voor het bewaren ervan en de bijbehorende privacy erg belangrijk. 

    De vraag is natuurlijk of we dit moeten willen. Zelf heb ik op bedevaart naar de hoofdkantoren van Google in interessante gesprekken gevoerd met programmeurs die zich terdege bewust zijn van de verantwoordelijkheid die op hun schouders rust. Deze verantwoordelijkheid is des te groter als je weet dat je eigenlijk geen dataset zonder voorkeuren kan creëren of interpreteren. Het is voor veel mensen bij Google wel duidelijk dat ze geen objectieve visie op alle informatie die door de mensheid gegenereerd wordt, kunnen geven. Er bestaat nu eenmaal geen humanistische overkoepelende wereldvisie die elk mens evenredig vertegenwoordigt. Er ligt altijd wel een vooroordeel, een bias, in verscholen. Eigenlijk bestaat cultuur uit niets anders dan een set voorkeuren. 

    Het mooiste zou zijn als je door een lens van deze voorkeuren zou kunnen kijken zodat je je beter kan informeren dan wel inleven. Hoe ziet een puber in Bangladesh de wereld in vergelijking met een blokkeerfries bijvoorbeeld? Deze vergelijking lijkt tot nu toe vergezocht, mede omdat er meer geld te verdienen valt met het tonen van informatie aan een blokkeerfries waar deze op wil klikken, dan met informatie waar de wereld beter van zou kunnen worden.

    Tot de tijd komt dat we makkelijk van data bias naar data bias kunnen schakelen, moeten we controleren hoe data gegenereerd worden en de archieven in gaan. Zo ook de archieven van DutchCulture. Hoe bewaren we de integriteit van de informatie die te raadplegen is, hoe weten we zeker dat deze zo representatief mogelijk is? Maar ook, hoe verzinnen we manieren om anders naar deze data te kijken? Om een database te gebruiken om vooroordelen tegen te gaan, moet het vooroordeel ook duidelijk worden in de data, namelijk in vergelijking met andere data zonder dat vooroordeel. Hierdoor is het van het grootste belang om de integriteit in het verzamelen van de data permanent, constant ter discussie te stellen en te controleren. Zodat niet de reeds bevoorrechte posities zichzelf alleen maar verstevigen, maar wij nieuwe technologische mogelijkheden daadwerkelijk kunnen ontsluiten voor iedereen.

    Deze tekst is een geredigeerde versie van een eerder voorgedragen keynote ter gelegenheid van de presentatie van de nieuwe DutchCulture website en database te Amsterdam in december 2018.


  • Brexit: "We need to carry on talking to each other"

    Brexit: "We need to carry on talking to each other"

    7 januari 2019
    Interview with Jude Henderson, director of the Federation of Scottish Theatre, about Brexit and the possible consequences for the cultural sector in Scotland.
    By Bambi Bogert


    Jude Henderson is director of the Federation of Scottish Theatre, which represents the professional theater, dance and opera sector in Scotland. One of the keynote speakers of Programme Brexit during Europe Day 2018, she feels that collaboration matters now, more than ever.

    What have the reactions to Brexit been from the Scottish arts and culture sector?
    The main message is that we are committed to working with our European partners, we want to remain open to collaboration. The majority of our members definitely don’t want to leave the European Union – Scotland voted not to leave. And we are really keen to stay in contact, to build new relationships and maintain the relationships we already have. We believe that theater, dance and opera are a vital part of who we are. Of understanding ourselves and, more importantly, other people.

    What will the immediate effects of Brexit be? Not just for Scotland, but for European artists in general?
    I think there will be a number of impacts. For artists there may be issues bringing their work to and from the UK. Everything will possibly be more difficult: it will take longer to set up partnerships, it will cost more. But a lot of things depend on whether we have a transition period. If so, it will give us more time to work out how to make the necessary changes. Britain has driven a lot of cultural policy and diplomacy, so the question is: how will it be when we’re no longer in Europe, but have to operate alongside Europe? I don’t think anybody knows yet. We hope that ultimately all this will bring people closer together. That it will be an object lesson of why not to go!

    Are there any upsides to the Brexit?
    Well, perhaps there is a slightly belated recognition of how important culture is. We all have our own cultural traditions and history, but it is our shared values that are actually really important. And I think that some of the decisions by the Commission and the Parliament in terms of increasing the culture budget for Europe are recognizing this. It’s also really important that we hear the voices that are not being heard. I think that what Brexit shows, along with the rise of populism and nationalism, is that some people feel they have no voice. The only way they can show how unhappy they are with the status quo is by these big, explosive votes. Which in the end won’t benefit them. So really we need to carry on talking and listening to each other. And theater, dance and opera are an amazing way of doing this.

    What makes Scotland different in its approach, culturally?
    I think there is a valuing of culture and education historically in Scotland that is perhaps more European than in England. We have a different education system in Scotland, we have a different cultural heritage. There is a distinct identity, which is not the same as in England. For example, a recent survey of Scottish households showed that most people are very supportive of spending government money on culture. Regardless of their socioeconomic background. So there may be some differences between England and Scotland. I do think the need to listen to one another is really important, because we won’t mend anything by continuing to say that people are just so completely different, that we can’t talk to them, or hear them.

    How is Scotland dealing with the looming Brexit?
    Well, it’s been slightly traumatic for our country. A lot of people voted to stay in the UK, because they were worried about leaving the EU. And now there’s talk of Scotland potentially becoming independent so we can remain part of the EU. Bear in mind that every single area of Scotland saw the majority of people voting to remain. And our government is really clear as well, they are doing everything they can to remain outward facing. It’s so important that we don’t become insular, small and stuck on our island. We know that we belong in Europe. We’re really committed to staying here.

    What would your advice be to artists and people in the cultural sector?
    I think it’s to just keep talking to one another. Keep in contact with the people you already know, ask them to introduce you to new people, build new relationships. If we do have a transition stage, we’ll be pushing really hard in the UK and Scotland to develop new partnerships. And I hope that these existing and new projects can be a bridge to a new way of working. Which will have to involve working together. Because we always have done – and we always will.

    Picture: Paul Dallimore (The Standard)


    Federation of Scottish Theatre
  • DutchCulture presents new database

    Still uit 'NO_THING' van Milla & Partner´s Innovation Lab

    DutchCulture presents new database

    17 december 2018
    From now on, anyone can easily overview all Dutch cultural activities abroad. The database contains over 5500 profiles that can be searched and contacted.
    By Sara Luijters


    For many years already, DutchCulture has been keeping track of all international activities by Dutch cultural organisations, performers and artists abroad. All this information can now be consulted very easily in the new database. “Our goal with this database is to make it easier for people to operate internationally.”

    If a foreign cultural institution wants to know which Dutch theatre company, visual artist, writer or musician they could ask for a performance, exhibition or event in their country, this usually has to rely on word-of-mouth communication. Conversely, many culture-makers obtain commissions abroad through their own networks. Without these word-of-mouth recommendations or personal networks, it can be quite challenging to work abroad as an artist or cultural organisation. Where to start, and who should you get in touch with?

    The memory bank of the Dutch cultural sector
    DutchCulture’s renewed database, which contains over 5500 Dutch organisations and artists and around 13000 foreign platforms, could fulfil an important role in this, says Anouk Fienieg, head of international cultural policy at DutchCulture. “We have worked intensively on the new database for one year, and it should function as the memory bank of the Dutch cultural sector. We have collected all the details of every artist or organisation that has ever received a subsidy from a public cultural fund for work abroad, or that was registered by a Dutch embassy or that registered directly with us. All Dutch-international art and cultural projects from 2017 -2018 can now be retrieved from the database, and all previous activities reaching back to the year 2000 will be made available retroactively.”

    International CV
    When you visit the database, you will see a revolving globe filled with dashes. These dashes represent the track record of all Dutch organisations and artists that worked abroad in 2017 (we will update the globe as soon as 2018 is completed). The fact that their international CV can now be found at the click of a button makes it easier for potential partners abroad to contact them. And for artists or organisations that want to start working abroad for the first time, the database offers a wealth of information. It means that people no longer need to reinvent the wheel. Fienieg: “Say you’re a visual artist who wants to organise an exhibition in a gallery in Berlin. Then you can use our database to find out what colleague preceded you there, who you should get in touch with, and who financed the projects on the receiving end. The goal of our database is to make it easier for Dutch artists and organisations to work abroad.”

    Culture export
    Facts & figures about Dutch culture makers worldwide have also become much more transparent by the new database. Now you can see at a glance how many Dutch people worked in Germany in 2017 and in which sector. Thanks to the database’s transparency, everyone can see exactly what is happening; from ministry and cultural institution to cultural fund and maker. “This kind of information is very useful for policy makers. If there is a sudden surge in Dutch artists visiting a particular country, policymakers can prioritise that country and make plans in a much more targeted manner,” Fienieg explains. “Policy plans can also be better tested using the database: did something work out well or not? How can the policy connect more successfully with the wishes and needs of the people involved?”

    Time to reintroduce the agenda
    The database started in 1999 as an agenda listing all Dutch cultural activities abroad, but it gradually turned into an overview of cultural exports. According to Fienieg, it is time to reintroduce the agenda function, however. “It should become possible again to find information, not just about the things that have happened, but also about the things that are about to happen with regard to Dutch art and culture abroad. This will also make it possible to coordinate projects.”

    Comprehensive overview
    A lot of work was put into making every profile in the database as complete as possible, including links to the websites and social media of the artists and organisations themselves. Still, DutchCulture calls on all stakeholders to report any missing information in their profile, or to report profiles that are missing altogether. Fienieg: “We are currently working on a tool to enable artists and organisations to update or modify their own profile directly. For now they can simply email us their information and we will add it to the dataset.”

    Advancing step by step
    Since the database offers a much better picture of what is going on internationally, DutchCulture can provide better support. Fienieg: “Ultimately, our goal is to help the Dutch cultural sector advance internationally, step by step.”

  • “Mijn technische droom is dat ik zelf bepaal door welke bril ik data bekijk”

    Constant Dullaart

    “Mijn technische droom is dat ik zelf bepaal door welke bril ik data bekijk”

    14 december 2018
    Internetkunstenaar Constant Dullaart spreekt bij de lancering van DutchCulture's nieuwe website en database. Hoe denkt hij over de rol van data in ons leven?
    Door Sara Luijters

    Constant Dullaart belt vanuit Berlijn, al jaren zijn tweede woonplaats, naast Amsterdam, een stad waar hij de nodige kritiek op heeft: ‘Er is nauwelijks nog ruimte is om je te onderscheiden. In de kunstwereld is überhaupt weinig ruimte voor vernieuwing, maar in de Amsterdamse kunstwereld al helemaal niet.’

    Het werk van Dullaart is vernieuwend en het is vooral te bewonderen in musea en galeries in het buitenland, de VS voorop. Veelbesproken is onder meer zijn performance uit 2014, ‘High Retention Slow Delivery. 100.000 Followers For Everyone.’, waarbij hij nepprofielen kocht, inclusief foto’s van bruiloften en vakanties en een reeks populaire hashtags, en deze vervolgens cadeau deed aan 30 kunstenaars op Instagram, tot ze allemaal exact 100k volgers hadden en ze op Insta in een klap heel succesvol en populair werden.

    Hessische soldaten
    Een andere bekend werk van Dullaart is het leger van Hessische soldaten (Duitsers die vochten voor de Britten tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog in de 18e eeuw) voor wie hij stuk voor stuk een eigen Facebook-profiel creëerde, met daarop citaten uit een essay over de Hessische identiteit, het logo van Hessen en zogenaamde ‘throwback’ plaatjes uit de jeugd van de soldaten. Dullaart gebruikte daarbij precies dezelfde tactiek als de makers van fake-accounts.

    Zijn werk beweegt zich op het snijvlak van wat echt is en wat nep. Dullaart: ‘Ik pretendeer niet de oplossing te hebben voor complexe issues over data. Ik ben geïnteresseerd in de wrijving tussen het fysieke en het digitale. Als kunstenaar zie ik mijzelf vooral als provocateur; ik laat zien welke rol data spelen in ons leven. Ik probeer mij kritisch te verhouden in dit mijnenveld waarin we commerciële Amerikaanse bedrijven, zoals Facebook en Google steeds meer voor ons laten bepalen.

    Kritisch blijven
    Ook de kunstwereld heeft er mee te maken. Het aantal likes dat je op social media krijgt wordt steeds bepalender voor je populariteit, terwijl daarmee enorm kan worden gefraudeerd, onder meer door het aanschaffen van nep likes. Het aantal likes, ook als ze oprecht zijn, zegt soms ook niets over het werk van een kunstenaar. Toen mijn hond vorige week overleed plaatste ik daarover een bericht op Instagram waarop heel veel aardige reacties en likes kwamen. Dat maakt mijn kunst niet automatisch meer valide.

    Technische droom
    Culturele fondsen en instituten moeten daarom heel kritisch naar data blijven kijken. Wie heeft er toegang tot de data en hoe veilig is het? In hoeverre zijn bepaalde biases, voorkeuren voor zaken als geslacht, leeftijd, te vermijden? Is dataverkeer zonder voorkeuren überhaupt wel mogelijk? Mijn technische droom is dat ik zelf kan bepalen door welke bril ik data bekijk: vanuit een 95 jaar oude vrouw, of vanuit een 10 jarige vluchteling. Net zoals je meerdere kranten met verschillende opinies kunt lezen over hetzelfde nieuwsfeit, zou je ook moeten kunnen wisselen in hoe je data beschouwd.’

    Dullaart zal bij de lancering van de database van DutchCulture over het onderwerp spreken. ‘Ik moedig het aan dat de archieven nu transparant en openbaar toegankelijk zijn gemaakt. Van die data kun je in principe veel leren, bijvoorbeeld wat de effecten zijn van het beleid van de fondsen, onder meer op het gebied van diversiteit.

    De keerzijde is dat, wanneer je als kunstenaar of culturele organisatie niét in de database bent opgenomen, partijen kunnen gaan denken dat je helemaal niet bestaat of er niet toe doet. Over de integriteit van het verkrijgen van data zal daarom altijd een discussie moeten blijven bestaan: hoe kun je de integriteit behouden en blijft het gesprek erover dynamisch? Hoe laat je de data zien en hoe ver ga je daarin? Wordt er bijvoorbeeld gekeken naar afkomst en huidskleur van kunstenaars, of ze wel of geen kinderen hebben? Dat klinkt verschrikkelijk, maar met die data kun je wel dingen aantonen, of het beleid veel gerichter maken.

    DutchCulture moet er vooral voor waken dat de database geen echoput wordt van het eigen netwerk. Idealiter zouden alle data van kunstenaars en organisaties door de fondsen geautomatiseerd moeten worden aangeleverd, om daarna nog een keer op evangelische wijze gecheckt te worden door mensen. Op die manier kan de database dienen als een volledig naslagwerk voor partners in binnen -en buitenland.’

    Tot en met 24 februari 2019 is werk van Constant Dullaart, opgebouwd uit simkaarten gebruikt in de nepvolgers industrie, te zien tijdens de expositie ‘All I Know Is What’s On The Internet’ in The Photographers’ Gallery, Londen.

    De nieuwe website en database van DutchCulture wordt dinsdag 18 december aanstaande feestelijk gelanceerd. Wie daarbij aanwezig wil zijn (en Constant Dullaart live wil horen spreken) kan zich hier aanmelden. U bent van harte welkom, het kost niets.

    Constant Dullaart
  • “They’re not our arts, they’re your arts”

    Banksy does Brexit

    “They’re not our arts, they’re your arts”

    13 december 2018
    Europe Day 2018: Andrew Murray, expert in cultural relations and diplomacy, feels that the Brexit is only one of many issues facing the EU’s cultural climate.
    By Bambi Bogert


    During Europe Day 2018, Programme Brexit sparked a heated debate. What other issues are we facing around Brexit? Andrew Murray, key note speaker at Europe Day, answers questions.

    Do you think Brexit will impact the cultural sector?
    Well, in all honesty it’s a bit beyond Brexit. It’s clear that Brexit, the rise of national populism and Trump will all affect European cultural diplomacy and cultural relations. The ironic fact is that a great deal of the new European approach to cultural diplomacy has come from the UK – via the British Council. And now the UK is set to leave, just as we’re about to implement this.

    What exactly is this new European Approach?
    Instead of traditional cultural diplomacy, it’s based on what is called a ‘cultural relations approach’. This is much more about listening and understanding each other, instead of using the arts to showcase and project your own culture onto other countries. It’s based upon the values of mutuality and reciprocity. And it’s not about diplomacy: you’re not doing it for short-term goals at the behest of the Foreign Office. You’re doing it at arms length of the government. This is an important difference between cultural diplomacy and the cultural relations approach. The new European Approach is based on genuine collaboration, hands-off from the state. Basically, you’re creating a space in which artists from different cultures can collaborate and share, learn to understand and be generous with each other.

    Sounds wonderful. Surely the rest of the EU can manage, even without the UK?
    Unfortunately I’m very pessimistic about it. This new approach was developed over the past ten years, after the Treaty of Lisbon, and all 28 members of the EU have agreed to it, including the UK. However, now there’s no longer an accepted, rule-based, liberal international order. It’s all come under threat. Internally the EU faces many challenges, for example with Macron, in Poland, in Hungary… you can’t see Brexit on its own. It’s going to be very difficult for this new approach to be implemented, given not only the internal problems the EU has, Brexit and national populism, but also the lack of a reliable partner in the USA and the way China and Russia are pumping up the public diplomacy efforts.

    How are China, Russia and the USA impacting the EU on a cultural level?
    They are pushing their own view of the world. We’re moving away from what Fukuyama described as ‘the end of history’ – the thought that we we’re all going to become liberal democracies. And yet, this is exactly where the EU’s global strategies are still coming from. Mogherini’s approach is based upon the assumption of universal values, and that everyone will eventually adopt them, simply because they make sense. You know, “we’re all cosmopolitans now”. But that no longer holds true. Trump is behaving in a nationalist way, China and Russia’s views are not based on human rights, democracy and free speech. Whatever European values are, they’re not their values. And every attempt to promote European values, or basic values, or human rights, might have seemed easy ten years ago. But it’s not going to be easy now.

    During the Brexit debate, one of the topics was the fact that we lost our connection with the people who voted ‘leave’. How do we get them back?
    Actually, what I say is that we never had them in the first place. The populists and those who voted ‘leave’ view the arts as something elitist. They see it as: “they’re not our arts, they’re your arts”. Some commentators are beating their breast and saying: oh, we lost touch with the common people, that’s why they voted for Trump, or voted ‘leave’, or voted for the National Front in France, or for PiS in Poland. It’s our fault for failing to connect with them. But hold on! These guys chose the wrong road. They may be ignorant. They may be genuinely misguided. But to suggest somehow that they are right, implies that your own values are wrong. So be very careful. There are 17 million who voted ‘leave’. Whatever their position, the majority of them have a closed-mind view of the world and their nationalist, anti-immigration, racist beliefs are simply wrong! Don’t fall into the trap of feeling somehow that they’re misunderstood. We understand their position perfectly, and it’s not one we agree with.

    So what is your best advice? What should artists and people in the cultural sector do?
    We have to ask ourselves: what is the role now to be played by the arts, given the Brexit, Trump and national populism? There are many challenges facing us. And there’s no magic bullet. You can’t go out as missionaries into rural areas or poor sectors and convert everyone to liberal values – that’s not going to work. But we do need to take our position and draw some lines. And meanwhile continue what you’re doing. Keep calm and carry on.

    Andrew Murray is a recognized expert in cultural relations and diplomacy. He joined the British Council in 1988. In 2012 he moved to Brussels where he worked for EUNIC (European Union National Institutes for Culture) and with the European Commission and the European External Action Service on the new EU Strategy for International Cultural Relations.





  • A seat at the table voor cultuur

    Foto: Quinda Verheul

    A seat at the table voor cultuur

    13 december 2018
    DutchCulture organiseerde in samenwerking met deBuren een internationale conferentie in Antwerpen over de kracht van kunst en creatieven in de stad.
    Door Lisa Grob


    De stad
    Centraal stond de vraag hoe kunst en cultuur kan bijdragen aan een leefbare stad. Zowel in Nederland als in Vlaanderen is ‘de stad’ een belangrijk onderwerp in vraagstukken rond diversiteit, sociale betrokkenheid en toegang tot kunst, instituties en kennis. De Commissie Cultureel Verdrag Vlaanderen-Nederland (CVN), een Vlaams-Nederlandse groep van ambtenaren en mensen uit de culturele sector, nam het initiatief voor deze conferentie.

    Uit de bubbel
    DutchCulture en deBuren vroegen ‘stadsmakers’ Floor Ziegler (NL) en Reinhard Deman (VL) veldonderzoek te doen in een Nederlandse en een Vlaamse stad. Een stadsmaker is iemand die in een stad allerlei groepen, van burgers tot wethouders, aan elkaar verbindt en er zo voor zorgt dat mensen met uiteenlopende perspectieven elkaar horen. Het doel? Mensen uit hun bubbel laten komen. Want als iedereen op de hoogte is van elkaars ideeën, zijn we beter in staat om een leefbare stad te creëren.   

    Maatschappelijke rol van kunst en cultuur
    Het onderzoeksteam ging op pad met vragen binnen drie thema’s: gentrificatie, inclusiviteit & diversiteit, en de mogelijke maatschappelijke rol van kunst en cultuur. Ze streken neer in wijken met beginnende gentrificatie in Rotterdam-Zuid (Charlois en Afrikaanderwijk) en Antwerpen (Berchem, Borgerhout en ’t Eilandje). Daar spraken ze met buurtbewoners en kunstenaars uit de wijk, met creatieven en oprichters van buurtinitiatieven, zoals de Afrikaanderwijk Coöperatie in Rotterdam en De Winkelhaak in Antwerpen, met de gemeente en met medewerkers van culturele instellingen. 

    De Tussenruimte
    Allerlei verschillende lagen uit de samenleving, van beleidsmaker tot burger, kwamen zodoende samen in de zogenoemde ‘Tussenruimte’. Een symbolische én fysieke ruimte voor gesprek en discussie - waar het kan schuren, maar waar ook verbinding tot stand komt. Deze ruimte werd daadwerkelijk gecreëerd op een aantal grassroots plekken in de stad, zoals 't O-tje en Paviljoen aan het Water in Rotterdam en Studio Start in Antwerpen. Plekken die, grotendeels, geïnitieerd en geleid worden door bewoners zelf. Hier ontstonden nieuwe ideeën: op basis van de gesprekken en brainstormsessies formuleerde het team 10 Wegwijzers voor de Tussenruimte. Tien punten die beleidsmakers, instellingen en creatieven kunnen gebruiken bij beleidsvorming of, in het geval van creatieven, bij het vormgeven van hun eigen maatschappelijke rol. 

    De Tussenruimtes in Rotterdam en Antwerpen en de 10 Wegwijzers vormden vervolgens het uitgangspunt voor de conferentie op 5 november jl. te Stormkop in Antwerpen. Te gast waren Vlaamse en Nederlandse grote culturele instellingen, collega-stadsmakers, kunstenaars, beleidsmakers en ook de ministers van Cultuur, Ingrid van Engelshoven (NL) en Sven Gatz (VL) kwamen aan het einde van de middag inspiratie opdoen. 

    Ongebruikelijke onderzoeksmethode
    Het plenaire ochtenddeel begon met een presentatie over hoe culturele sectoren van Vlaanderen en Nederland met elkaar verweven zijn. Met data uit Buitengaats (NL) en van Kunstenpunt (VL) heeft DutchCulture het Vlaams-Nederlands theaternetwerk in kaart gebracht. Netwerkanalyse voor de culturele sector is een ongebruikelijke onderzoeksmethode. Deze aanpak laat echter interessante resultaten zien. Neem bijvoorbeeld het gegeven dat er wat betreft theater geen grens lijkt te zijn tussen Nederland en Vlaanderen. De theaters en theatermakers weten elkaar over de grens te vinden en werken veelvuldig samen. Het verandert pas op het moment dat er subsidie wordt aangevraagd. Dan moeten zowel makers als instellingen ‘kleur bekennen’. Een term die opkwam was dan ook het zogenaamde ‘subsidie-hek’ waarmee het theaterveld te maken heeft.

    Overeenkomsten en verschillen
    Ook in de presentatie van de stadsmakers Floor Ziegler en Reinhard Deman waren de overeenkomsten tussen Vlaamse en Nederlandse kunstenaars, sociale ondernemers, culturele instellingen en ambtenaren sterker dan de verschillen. Er spelen grotendeels dezelfde problemen. Ook hier valt op dat de verschillen zich manifesteren op beleidsniveau. Een opvallend voorbeeld hierin is het personeelsbeleid van de, door de stad gesubsidieerde, cultuurcentra in Vlaanderen. Die hebben ambtenaren in dienst en kunnen daardoor niet zomaar diversifiëren in hun personeelsbestand. En dat terwijl men het erover eens is dat een diverser aanbod begint met personeel dat alle groepen en lagen uit de stad vertegenwoordigt. In Nederland lijkt dit probleem minder aan de orde, maar ook daar merken culturele instellingen de consequenties van beleid. Subsidie-eisen in de vorm van bezoekersaantallen, diversiteitsquota’s en bereik beginnen te knellen en werken daardoor soms zelf averechts. 

    Een veelgehoorde kreet vanuit de werksessies was dan ook een roep om vertrouwen. Na de lunch gingen de gasten in kleine werksessies aan de slag met de Wegwijzers en mochten zij nog een 11e Wegwijzer aandragen. Vertrouwen dus, daar ging het om: vertrouwen vanuit de overheid in de expertise van hen die werkzaam zijn in de sector. Weg met de knellende kaders en meer ruimte voor domein overschrijdend werken. En niet alleen in de sector zelf: ook de gemeente heeft baat bij meer crossovers tussen beleidsterreinen. 

    Kunst, cultuur en beleid
    Want is cultuur, breed opgevat, niet de lijm tussen mensen in de samenleving? Stel je een samenleving voor zonder muziek, zonder buurthuis, zonder museum, zonder dansschool… en er blijft niet veel over van het gezamenlijke leven. Kunst en cultuur, als beleidsterrein, moet daarom vanaf het begin betrokken worden bij besluitvorming. Alleen dan heeft het een positieve impact op andere terreinen als zorg & welzijn, economie, stedelijke vernieuwing en woningbeleid. Denk bijvoorbeeld aan het behouden van een sociale mix in de wijk, met broedplaatsen en een divers woningaanbod, en het stimuleren van kunstenaars om eenzaamheid tegen te gaan in de buurt met kunstprojecten. Zo vergroot kunst en cultuur de leefbaarheid in de stad.

    Bekijk ook de video van De Tussenruimte: 

    Cultureel Verdrag Vlaanderen-Nederland (CVN)